Vechten, vluchten of bevriezen bij rijangst is als een brandweer die met loeiende sirenes uitrukt terwijl er eigenlijk helemaal geen brand is. Je zenuwstelsel reageert automatisch op een vals brandalarm. Je hebt er op dat moment weinig over te vertellen; je brein denkt simpelweg dat het huis in de fik staat. Het is een volkomen natuurlijke reflex, maar in de auto is het behoorlijk onhandig als je eigenlijk gewoon even naar de supermarkt wilt.

Waar je wél invloed op hebt, is het alarm-systeem in je hoofd voordat de rit begint.

De “Vechtersbaas” in de auto

Het afgelopen decennium heb ik in mijn praktijk opvallend veel cliënten gezien die zich gedragen als brandweerlieden die met alle geweld de brand willen blussen, zelfs als er geen vlam te bekennen is. Ze proberen de angst ‘plat te slaan’:

• “Ik ben het nu écht zat!”

• “Ik doe er alles aan om die angst de baas te zijn.”

• “Ik krijg die rijangst wel onder de duim!”

Waarom dit averechts werkt: Vechten tegen rijangst is als proberen een vuur te blussen met benzine. Door constant te denken: “Ik wil niet bang zijn” of “Ik wil geen hartkloppingen”, stuur je al je aandacht naar die angstgevoelens. Je bent zo druk bezig met het ‘blussen’ dat je brein constant in opperste staat van alarm blijft. Je focust je op de woorden angstgevoelens, bang, zweten, ongeluk en hartkloppingen. Gefeliciteerd, je hebt je brein zojuist een gedetailleerde opdracht gegeven om precies dáár de aandacht op te vestigen. Resultaat? Ze komen geheid op bezoek!

Hoe je het alarm uitzet (Gedachten ombuigen)

Je kunt twee dingen doen: je gedachten omdraaien of de angst simpelweg toelaten als een bezoeker die niet om uitnodiging vroeg.(you tube)

De oefening: Van alarm naar actie Laten we die negatieve gedachten eens flink opfrissen. Kijk maar eens hoe je dit kunt omdraaien:

• Oud: “Ik wil niet dat ik bang ben en ik wil niet gaan zweten.”

• Nieuw: “Vandaag rijd ik ontspannen en ik heb de airco aan, want het is lekker fris in de auto.”

• Oud: “Ik wil geen hartkloppingen.”

• Nieuw: “Ah, mijn hart klopt! Dat is mooi, dat betekent dat ik leef!”

Humor is hierbij je beste bondgenoot. Als je hart tekeergaat, zeg dan tegen jezelf: “Nou, mijn hart traint tenminste voor de marathon!” Het haalt de scherpe randjes er direct af en laat je brein inzien dat er geen brandweer nodig is.

Wat haal jij uit dit inzicht?

Ben jij nog druk bezig met het blussen van een onzichtbare brand, of durf je het alarm uit te zetten en te gaan rijden?

Laat me in de reacties weten: ben jij een ‘vechtersbaas’ of ga jij voortaan met een knipoog de weg op? Deel je inzicht hieronder in het reactieveld!